Obiekty 1

 

Wnętrza 2

 

Wnętrza 1

 

Hongo-Pongo

 W królestwie Hongo-Pongo, w krainie Zakwitanii, rośnie ore-guano, ziele ekstatycznych uniesień, o którym nawet śpiewają pieśni w stylu szaba-daba-da. Niewymowna szczerość po zakosztowaniu naparu z owego specyfiku powoduje, że każdy pragnie podzielić się ze swymi pobratymcami uczuciem do nich, a od tego pragnienia piersi kołyszą się niczym łany zbóż w letnie, słoneczne popołudnie. Wszyscy uprawiają ore-guano na co dzień i co noc, bo to podstawowa wartość społeczna, występująca wszakże także dziko w tzw. ostępach i zabobonach, ale też w kultywowanych powszechnie modlitewnikach. Dlatego ludność kraju zasadniczo pleni się właśnie w celu kultywowania i śpiewania. Kultywowanie śpiewem ma ponoć wartość samą w sobie i przyczynia się znacznie do zmniejszania deficytu narodowego brutto. Propagatorzy kultywowania nazywani są często Wielkimi Kultywatorami i składa się im daniny pod pretekstem stałej Plancka. Jakkolwiek prawnie nie ma do tego żadnych podstaw, to przekazywana jest realnie pewna stała, niebagatelna energia finansowa. Poza tym wszystkie fizyczne, a nawet chemiczne związki muszą być zatwierdzone przez Wielkich Kultywatorów. I dopiero zachodzą. Bez zatwierdzenia też, co prawda, zachodzą, ale tylko pozornie. Tak jak słońce. Niby zachodzi, ale przecież dalej gdzieś świeci, tylko nie widać. Paradoksalnie sprawy i rzeczy, których nie widać, są często ważniejsze od tych widocznych. Widocznie tak już musi być. Od momentu, kiedy pewne sprawy i pewne rzeczy zaczęto naprawdę widzieć. Nie tylko dostrzegać, że są twarde, czy tępe – jak dowody, albo umysł… Po prostu nauczono się przypisywać im szczególne znaczenie. Nawet twarde dowody wcale nie muszą dowodzić, tępy zaś umysł może jeszcze kiedyś da się zastrugać. Przecież wiadomo, że tak naprawdę dowodzi dowódca, a dla umysłu wystarczy napar z ore-guano...

Bez tytułu

 

Inside

 

Room

 

Gallery

 

Nie wszystko...

Na krańcach zwyczajnie głupiej historii i ogłupiałego nią mikroświata układu pokarmowego, gdzie gwiazdy nie świecą nawet po zapłaceniu rachunku za światło, a niebo, choć otacza ze wszystkich stron, nie daje szczęścia, tylko wydziela śluz, żyją gastro-karły. Oczywiście – może lepiej należałoby powiedzieć – istoty szamańskie, niskorosłe, ale to brzmi nazbyt poprawnie i w bardzo, jak na nie, nadęty sposób. Ich czaszki wypełnia pusty śmiech, pływający w urojeniach, natomiast ich oczka uszkodziły się fabrycznie, a naprawa była niemożliwa, bo po ciemku bardzo trudno było je zlokalizować. Przez co nie widzą wyraźnie dla nikogo przyszłości. Również same mogą istnieć tylko TAM i WTEDY, w swoim zwyrodniale mściwym i perwersyjnym na umyśle mikrostanie. Na krańcach mikroświata układu pokarmowego.

Mimo swych mikroskopijnych gabarytów, mają ogromne moce przerobowe. Przekształcają wszystko, co dostanie się w miejsce ich akcji, w brunatne barachło. W dodatku ich złośliwa zabawa polega też na tym, by zniekształcać obraz, który ludzie starają się uchwycić w swoich gastroskopach. I robią to w niezwykle zwodniczy sposób, wykorzystując specjalne krzywe lusterka na paletkach od ping-ponga, które odbijają promienie światła gastroskopów w zupełnie przewrotnych kierunkach. Pojedynczy promień może dotrzeć do całkiem innego miejsca niż to, do którego zmierzał. Pod warunkiem, że będzie po drodze miał przesiadkę i zdąży złapać odpowiedni skurcz. Ludzie nie zdają sobie sprawy, że ich gastroskopy to tylko zabawki w kuglarskich łapkach gastro-karłów, które traktują wszystko jak ponure harce, a ludzi jak grand-kanalie, mimo że przecież dzięki nim tak naprawdę egzystują. Ale to im zupełnie nie przeszkadza w dobrej (w ich mniemaniu) zabawie.

To jednak nie wszystko. Gastro-karły mają w zanadrzu coś jeszcze bardziej mrocznego niż sam mrok, niż darknet w czasie policyjnego lunchu i podziemie aborcyjne szczurów w obozach pracy Korei Północnej. Potrafią za pomocą tajemniczego wirusa, który został ulepiony z czystej złośliwości, atakować jądra atomów. Wirus ten sprawia, że atomy stają się bezpłodne. W mgnieniu oka materia, która dotąd była pełna życia, przestaje normalnie funkcjonować. Staje się apatyczna i nieapetyczna. Co nie znaczy, że wirus nie wysysa z niej potem wszystkich pozostałych „bezwartości”… A następnie wydala na nią własne odchody, stękając i zanosząc się przy tym sardonicznym śmiechem… I to od tego najprawdopodobniej zainfekowany wirusem organizm dostaje dreszczy.

Pewnej nocy, gdy chmury zaczęły się kłębić i przybierać postacie z najbardziej kiepskich żartów, a stacje telewizyjne na Ziemi wyświetlały ponure i absurdalne tele-wizje jak dziwne, chaotyczne wiry i plamy z buraczanego soku w lampie plazmowej, młody gastro-fizyk, Fanfaron, zauważył coś, czego nie mógł zrozumieć. Na chwilę, jakby przez przypadek, zobaczył jakieś małe stwory w jednym ze swoich gastroskopów - ich pokraczne, małe ciałka z paletkami odbijającymi światło. Prawdopodobnie obraz odbity wielokrotnie na krzywiznach luster nałożył się na siebie, większość zniekształceń wygładziła się i zbiegiem okoliczności efekt tego trafił w obiektyw gastroskopu. Przestraszony nieco Fanfaron poczuł jednak, że coś zabawnego jest w tym całym zamieszaniu.

„Mówiłem przecież, że nie wszystko jest takie, jak się być wydaje!” – pomyślał. „Niech to będzie moje odkrycie!” Zdecydował się na wyprawę w gastro-przestrzeń, by znaleźć odpowiedź na tę dziwną zagadkę. Wsiadł do specjalnej kapsułki i wziął w podróż szkło pomniejszające. Po czym połknął samego siebie (wg zaleceń dr. barona Münchhausena – jedna kapsułka dziennie wystarczy). Wkrótce – gdy już dotarł na rubieże układu pokarmowego, okazało się, że karły były nie tylko mistrzami żałosnego patosu, ale i… mikrymi kreatorami. Z pewnością też mikro-kreaturami. Każdy z nich tworzył swoją własną podobiznę – odbicie w lustrze na paletce, wykrzywiony obraz własnej pato-osobowości. Nikczemną karykaturę samego siebie. I było to bardzo niedobre. Co zapisano w karlej księdze Genesis.

Najdziwniejsze jest to, że w analogiczny sposób gastro-karły rozmnażają się. Robią to za pomocą powielenia własnych odbić w krzywych lusterkach. I to nic, że te odbicia są z początku wyłącznie czystą iluzją... Ponieważ religią tych stworzeń jest Święte Przekonanie. Głęboko (oraz wzdłuż i wszerz - zatem można powiedzieć - że w sumie w 3D) wierzą w siebie, zwłaszcza jeśli się nie widzą, więc iluzja w tamtych warunkach szybko staje się brudna, zakłamana i, powtarzana tysiąc razy, staje się faktem. A ponadto po ciemku łatwiej każdemu uwierzyć, że jest piękny!

Fanfaron w końcu stanął twarzą w twarz (a właściwie w jej zniekształcone odbicie) z jednym z karłów. Był on maleńki, koślawy, miał krzywy zgryz, rozbieżnego zeza, rozszczepienie podniebienia, rozdwojenie braku bojaźni i to coś… z pozoru nieznajome, co się sobie z zachwytem przygląda, kiedy nikt nie patrzy. Karzeł uśmiechnął się na wspak i rzekł, wyraźnie fafluniąc:

„Wiesz, Fanfaronie, tak naprawdę wcale nie chcemy zdewastować twojego przewodu pokarmowego… Chcemy go po prostu trochę… po swojemu skrzywić. Może będzie czymś zupełnie innym – czymś, co wy, grand-kanalie, możecie przeżyć jako skręt kiszek. A potem przerobimy go na mały zderzacz hadronów, by móc produkować naszą ciemną materię…”

Spotkanie to wywarło na Fanfaronie okrutnie obrzydliwe wrażenie, nic więc dziwnego, że nie chciał go przedłużać i wrócił do siebie i swojej zwyczajnej manii wielkości pełnym gazem (dla bezpieczeństwa tą samą drogą, tylko na wstecznym biegu).

Przez resztę swojego życia z tajemniczym uśmiechem obserwował, jak kotłują się chmury na niebie i ponure tele-wizje, bo wiedział, że nie wszystko musi być takie, jak się wydaje. Niektóre rzeczy można dogłębnie zrozumieć dopiero wtedy, gdy zobaczy się je od środka. I czasami nawet w przewodzie pokarmowym potrzebny jest nagły zwrot akcji, żeby nie wszystko zamieniło się w...

Wallpapers

 

Sufit

 

Woody

 

Tytuł jest na końcu

Jest nas wielu – przynajmniej według dokumentacji, która i tak nigdy nie zgadza się ze stanem faktycznym. Nie szkodzi – my też nie zgadzamy się ze wszystkim, często z naszym stanem faktycznym. Przychodzimy znikąd i znikamy gdzieś we wspomnieniach. Niektórych z nas jeszcze nie ma, ale wielu już odeszło niepostrzeżenie. Wielu z nas nie będzie nigdy.

W rejestrze figurujemy więc jako „liczba z tendencją do nieprzewidywalnych zmian”. Niektórych z nas jeszcze nie dopisano, inni zostali wykreśleni przez pomyłkę, przeoczenie, niepamięć, a pozostali rozpłynęli się w archiwach, które wypełniają cały budynek. Zresztą - jaki tam budynek?! To zwykła rudera...

Codziennie przemieszczamy się zgodnie z niepisaną i niemożliwą też do zakwestionowania instrukcją: z krzesła na krzesło, od wejścia, które otwiera się tylko od zewnątrz - ku wyjściu, które otwiera się tylko od wewnątrz. Wymagane jest, by żaden z nas nie przebywał w niewłaściwym miejscu, choć nikt nie wyjaśnił, jakie miejsce jest właściwe. Przesiadamy się więc nieco pokracznie, zaglądając za oparcie kolejnego krzesła, pod siedzenie i patrzymy po jego bokach, czy nie ma jakiejś wskazówki, numeru, nazwiska, rezerwacji, czy czegoś takiego. Ale nie ma… Sami więc próbujemy zostawić jakiś ślad, typu: „Tu byłem – Tubylec”.

Nad drzwiami zainstalowano lampkę i dzwonek. Lampka zapala się krótko – niemal niechcący – a dzwonek dzwoni, jakby nie ufał własnej ważności i sile sprawczej. Raz na 24 godziny cała procedura powtarza się z bezwzględną precyzją, choć nikt z nas nie wyrażał zgody na udział w tym biomechanicznym rytuale.

Kiedy jesteśmy tam, przeglądamy się w sobie nawzajem, nie rozpoznając niemal swoich twarzy, które stają się coraz śmieszniejsze, bo coraz bardziej karykaturalne, pokryte trudnym do depilacji zarostem, który stara się nas zamaskować. Ale i tak wiemy, kto jest kim, dopóki nie zarośniemy całkiem – jakby otuleni kokonem zapomnienia. Kiedy jesteśmy tam, upodabniamy się do siebie tak bardzo, że dopiero po kilkunastu, a może i kilkudziesięciu latach, zaczynamy dostrzegać jakąś różnicę… Bardziej smutne spojrzenie niż to w przeszłości oddala nas trochę od siebie, bo wolelibyśmy same wesołe błyski w oczach.

Najlepszy smutek jest w płynie, który po nas spływa kroplami. I jest ich zbyt mało, żeby wydrążyć w skórze bruzdy, koryta strumieni, które przemieniają się w rzeki, wpływające deltą do morza. Skąd więc wzięło się morze? Pytamy potem naiwnie, idąc jego brzegiem po wilgotnym piasku...

I to dzieje się na ekranie. Bo czasem jedna ze ścian zamienia się w ekran - taka iluzja, że nie jesteśmy zamknięci. Poza tym ściany pokryte są zgrubieniami, coraz bardziej przysychającymi do nich, coraz mniej rozpoznawalnymi śladami naszej przeszłej obecności. Rozpoznajemy się po oddechach, ciężkich, choć pełnych nadziei, że będzie można odetchnąć pełną piersią. Jeszcze kiedyś. Dwa słowa coraz bardziej czerstwe i pozbawione smaku. Cokolwiek nasze płuca będą mogły nabrać wraz z oddechem, na pewno poczujemy jeszcze coś, co będzie wartościowe i piękne. W tamtej chwili, trudnej do wyobrażenia lub uchwycenia otwierającą się ze snu powieką, zwężającą się od strumienia światła źrenicą…

Pewnego dnia nikt nas już nie policzy i my sami też przestaniemy się liczyć. Zostanie w nas prawo moralne. Do resztki życia. A ponad nami najbardziej rozwijający się jej obszar – STRATOsfera.

Konstrukcja

 

Nowe tory